در پیرامون همین حال و موضوع قصیده اطواریه گفتم :

من چرا بى خبر از خویشتنم من كیم تا كه بگویم كه منم 

من بدینجا ز چه رو آمده ام كیست تا كو بنماید وطنم

آخر الامر كجا خواهم شد چیست مرگ من و قبر و كفنم

مرغ باغ ملكوتم آرى تو مپندار كه زاغ و زغنم

اندرین غمكده غربت شد از كفم معنى حب الوطنم

دور از باغ و گل و نسرینم سر خوش از لذت لاى و لجنم

قفس تن شده پابند روان همتى كو قفسم را شكنم

باز از خویشتن اندر عجبم چیست این الفت جانم به تنم

گاه بینم كه در این دار وجود با همه همدمم و همسخنم

گاه انسانم و گه حیوانم گاه افرشته و گه اهرمنم

گاه در بارگه توحیدم گاه در بتكده هاى شمنم

گاه افسرده چو بوتیمارم گاه چون طوطى شكر شكنم

گاه چون با قلم اندر گنگى گاه سبحان فصیح زمنم

گاه صد بار فروتر زخرف گاه پیرایه در عدنم

گاه چون جغدك ویرانه نشین گاه چون بلبل مست چمنم

گاه در نكبت خود غوطه ورم گاه بینم حسن اندر حسنم

گا چون ابر بهارى بارم مى برم زاب دو دیده درنم

گو یكى عاشق صادق كه شود همدم سوز و گداز حسنم

من كیستم :

اى دوستان مهربان من كیستم من كیستم                    

اى همرهان كاروان من كیستم من كیستم 

این است دائم پیشه ام كز خویش در اندیشه ام              

گشته مرا ورد زبان من كیستم من كیستم 

لفظ حسن شد نام من از گفت باب و مام من                  

گر نام خیزد از میان من كیستم من كیستم 

بگذشته ام از اسم و رسم مر خویش را بینم طلسم          

آیا شود گردد عیان من كیستم من كیستم 

تا كى حسن نالد چو نى تا كى بموید پى به پى              

گوید به روزان و شبان من كیستم من كیستم

نوشته شده در تاریخ جمعه 1388/09/13    | توسط: یاسرحبیبی    |    |
نظرات()