یاران خراسانی

سرخوش زسبوی غم  پنهانی  خویشم         چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

   در بزم  وصال  تو  نگویم  زکم وبیش         چون آیینه خوکرده به حیرانی خویشم

  لب  باز  نکردم  به  خروشی  و  فغان          من  محرم  راز دل  طوفانی  خویشم

  یک  چند پشیمان شدم از رندی و مستی        عمری  پشیمان  ز  پشیمانی   خویشم

  از شوق  شکر  خند  لبش جان نسپردم           شرمنده  جانان  بگرانجانی   خویشم

  بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر         افسرده دل ازخویشم وزندانی خویشم

  هر چند  امین  بسته  دنیا  نیم       اما            دلبسته   یاران   خراسانی    خویشم

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1389/08/6    | توسط: یاسرحبیبی    | طبقه بندی: ولایت،     |
نظرات()